De winkelgroep was de eerste die het huis verliet, terwijl vader nog tv zat te kijken en de 4 jongens zich klaarmaakten voor het feest, waarna ze om 10 uur in de avond vertrokken. Vader vertrok net voor middernacht en vertelde de dochter dat ze haar moeder moest bellen om te vragen waar ze was en hoe laat ze thuis zou komen, voor hij de duur achter zich dicht deed.
Eenmaal aan de telefoon, merkte dochter dat ze moeder niet kon bereiken. Na een paar keer de telefoon over te laten gaan, werd ze doorgestuurd naar de voice mail. Wetende dat moeder niet echt op haar telefoon let, dacht ze niet veel van dit nieuws en probeerde ze haar neef te bereiken, die wel altijd bereikbaar was, zelfs als hij sliep. Tot haar verbazing en angst werd ze weer doorverwezen naar de voicemail. Dus belde ze nogmaals. Na viermaal ging de telefoon niet eens meer over maar werd ze direct doorverwezen naar de voicemail.
De telefoon stond dus uit.
Bezorgd om haar moeder, tante en neef, belde ze haar broertje, die op het moment bij het gala binnen was. Ze vertelde dat ze de moeders niet kon bereiken en vroeg of de vier jongens het wilden proberen. Toen ze na tien minuten werd gebeld, kreeg ze te horen dat ook zei ze niet konden bereiken.
Ze belde haar vader op om hem te alarmeren. En op een gegeven moment waren de vier jongens aan het zoeken naar de drie vermiste volwassenen en ook vader zocht mee. Ze waren bij de politie langsgeweest terwijl dochter alle plaatsen belde waar ze uberhaupt zouden kunnen zijn. Tot haar grote spijt en angst, waren ze nergens te bekennen. Het was al iets na drie uur 's ochtends. De groep was moe, met geblaarde en pijnlijke voeten.
Rond vier uur hadden ze de auto gevonden die ze mee hadden genomen. Hij stond nog op de parkeerplaats waar die achter was gelaten, helemaal heel en zonder schade. De drie mensen, daarentegen, waren nog steeds nergens te bekennen. De politie werd gealarmeerd, maar waren konden volgens henzelf niet veel betekenen. Zelfs dochters eindeloze telefoontjes naar zelfs ziekenhuizen en dergelijks, waren geen hulp.
Half 5 was het toen de zoekende groep wist waar de drie vermisten zaten. Ze hoorden van agenten dat er twee vrouwen van middelbare leeftijd en een jonge man waren gearresteerd. Meer informatie kregen ze niet en mochten ze niet krijgen. Waarom, was maar de vraag. Waarom er met de familie geen contact op was genomen, was er nog een. Beiden bleven ze onbeantwoord. Wel kregen ze te horen dat er de volgende dag meer informatie zou zijn.
5 uur kwamen de 4 jongens thuis en eenmaal discussiërende naar mogelijk gebeurde scenes, gebeurde er iets onvoorstelbaar. Ze begonnen te geloven dat hun moeders criminelen waren, ondanks het wanhopige ontkennen van die mogelijkheid.
Toen om 6 uur vader thuiskwam, stuurde hij iedereen naar bed. Of er ogen dichtgingen, is maar de vraag. Het enige wat ze nu konden doen, was wachten. Vroeg in de morgen, zodra het bureau open ging, ging de vader naar het bureau. Toen hij een half uur later thuis kwam, was er nog steeds niks nieuws. Door de dag heen zijn ze drie keer naar het bureau om steeds dezelfde woorden te horen.
Uiteindelijk kregen ze rond 1 uur te horen dat er nog onderzoeken gedaan moesten worden. Wat voor onderzoeken werd niet verteld. Ook werd verteld dat als ze niet klaar waren, ze tot na kerst, vrijdag dus, vastgehouden zouden blijven, zodat alles afgerond kon worden. Daarna mochten ze pas weg... als ze überhaupt weg zouden komen. Waarschijnlijk zouden ze rond 3 uur vrijgelaten worden.
Wachten was de enige mogelijkheid. Al was geduld het laatste wat ze hadden. Met ruzie en geschreeuw zouden ze meer kwaad dan goed doen. Er was geen keus.
Tijdens het klaarmaken van het avondeten, wat met het laatste beetje energie werd bereid door de dochter, kregen ze telefoon en bleek het de tante te zijn. Ze waren vrij en wilden opgehaald worden. De vaders renden de deur uit en de helft van het overgebleven gezelschap was in tranen. Eenmaal thuis was de moeder er niet bij. De dochter kijkende van de een naar de ander vroeg zich af wat er gebeurd was.
Ze werd verteld dat de moeder nog geïnterviewd moest worden en daardoor later zou zijn. Ze zouden bellen zodra ze vrij was. De jongens hadden al gegeten en voor de ouders werd eten geserveerd. Alleen moeder miste nog. De neef vertelde wat er gebeurde. Ze gingen naar een kledingzaak, die veel korting had en omdat ze daar een aantal uur doorbrachten, werd het gezien als verdacht. Eenmaal bij de kassa gekomen om te betalen, werden ze verteld dat ze gearresteerd waren. Daarop volgde de handboeien en de rit naar het politiebureau.
Ze vertelde dat ze opgesplitst werden en iedereen een aparte cel kreeg. Ze werden beloofd dat er met thuis contact op zou worden genomen, waarop dochter vertelde dat het nooit gebeurd is. Waarom zouden de jongens anders tot 5 uur in de ochtend de stad doorzoeken? Ook kwam ze erachter dat haar moeder twee epileptische aanvallen had in een periode van 8 uur en omdat ze in aparte cellen zaten, was er niemand om voor haar te zorgen. Pas na de tweede aanval kwam iemand om haar mee de cel uit te nemen in haar conditie.
Dit was genoeg om iedereen aanwezig razend te maken, maar de dag werd nog erger.
Toen de tafel voor de tweede keer was leeg geruimd, ging de bel. Iedereen rende naar de deur en toen de dochter eenmaal in de gang was aangekomen, zag ze haar moeder huilend in de armen van haar vader. Ze leek nog nooit zo breekbaar en zo klein. Zonder zich aan iemand te laten zien, keerde ze om naar de keuken en huilde stilletjes.
Er was opluchting dat de laatste van de drie eindelijk thuis was. En woede omdat er niemand hen had laten weten dat ze vrij mocht of het fatsoen had om haar thuis te brengen. Ze liep in haar conditie de 4 kilometer van het politiebureau naar huis, huilend.
Voor de derde keer serveerde dochter eten die avond, voor haar moeder en haar vader, die wachtend op terugkeer van zijn vrouw geen korrel rijst had aangeraakt.
De volgende dag luidde de kerstgroet van dochter:
"The day you completely lost faith in authorities and the government, they ruin these happy holidays for your family and make you realise that maybe you are not supposed to have a future in their country.
Not even racism can be a complete excuse for this behaviour.
Merry Christmas everyone."
Prettige Kerstdagen allemaal. Ik hoop dat die van jullie beter waren dan de mijne.
~ Saenan.
A link to the English and more descriptive post of what happened.
Prettige Kerstdagen allemaal. Ik hoop dat die van jullie beter waren dan de mijne.
~ Saenan.
A link to the English and more descriptive post of what happened.